Beneveld

(0 stemmen)
Beneveld - Antonia Saman
Beneveld - Antonia Saman Fotocreateur Margreet Lucasse


In een mist van twijfels en vragen had Olga haar kleine waanzinsvlagen. Volgens het KNMI is nevel de beperking van het zicht in horizontale richting door waterdruppeltjes. Het zicht moet echter beter zijn dan één kilometer, anders noemen ze dat mist bij het KNMI. Olga’s gedachten stroomden gestaag mee met de grijze wolken boven het zilte nat. Olga wandelde graag met haar hondje Bolus langs de kust.

Nooit eerder was Olga zich er zo bewust van, hoe de golven rollen, hoe symmetrisch asymmetrisch en hoe voorspelbaar onvoorspelbaar tegelijkertijd alles in de natuur werkt. In haar leven waren veel zaken zo ontzettend anders gerold en gestroomd dan zij van te voren had kunnen verzinnen. Olga klom de lange trap op het duin op, Bolus trippelde ver voor haar naar boven. Ze vervolgden hun wandeling achter de duinen, in het waterwingebied.

Tot haar verbazing zag ze, dat gemeentewerkers druk bezig waren met hun shovels, ver tot in het duingebied. Olga trainde hier zo’n drie keer per week haar duurloopjes. Er was een grote stellage geplaatst, met allerlei borden er tegen getimmerd. Ze las de namen van aannemersbedrijven en projectontwikkelaars. De gemeente liet de grond – voorheen waterwingebied – bouwrijp maken. Nu mocht Bolus dus wél officieel los rondlopen in deze buurt, dacht Olga triomfantelijk. Ze hadden er gewoonlijk toch al schijt aan gehad, dus het maakte hen niets uit. Olga gooide een tak ver weg en Bolus nam een sprint om het ding weer op te halen voor haar. Bolus vond het zeer vermakelijk en kon er geen genoeg van krijgen.

De lucht was vochtig, de lucht was grijs, het zicht niet ver. In sommige Zeeuwse dialecten wordt die weersomstandigheid ook wel ‘diezig’ genoemd. Ik voel me diezig, dacht Olga. Ze worstelde met een groot en zwaar gevoel, een soort gemis. Bolus blafte vrolijk en legde de stok opnieuw voor haar voeten. Hij kwispelde. Olga had geen zin meer. Ze liepen verder.

Bolus was een grappig dier, een zogeheten vuilnisbakkenras - een kruising tussen een Duitse herder en iets onduidelijks. Honden zijn trouw en vrolijk. Ooit las Olga ergens over vriendschap, dat je zelf een vriend moest zijn als je er naar een verlangt. Ze leerde over de liefde, dat je zelf een geliefde moet zijn als je er een mist. Ook helpt het, dat je jezelf lief hebt zoals je je naaste lief hebt. Ze leerde ook, dat Liefde eigenlijk niet helemaal kan worden begrepen door tekortkomingen van het menselijke brein, ons sterfelijke lichaam en onze verlangende ziel. Olga leerde, dat ze eigenlijk heel weinig echt wist.

Nevels zijn diffuse objecten aan de sterrenhemel. Olga zwoegde door het zand op de duinpaadjes, met haar handen diep in de zakken van haar dunne zomerjas. Galactische nevels, in de spiraalarmen van ons Melkwegstelsel, daar dacht Olga aan. Ze voelde zich diezig. Mottig. Beneveld.

Olga zag hoe verderop de shovels werden geparkeerd. Iemand spande rood met wit lint rond de afgegraven grond. Een ander timmerde het zoveelste gemeentelijke bord tegen de stellage. Verboden toegang. Bolus, hierrrrr… gromde Olga.

Liefde is geven en geluk beleven, dacht Olga. Liefde is gelijkwaardigheid in ongelijkheid. Liefde is een gevoel van eenheid, vrolijkheid en verlangen, dacht Olga… maar weet ik écht wat het is? Dat vroeg ze zich af in een mist van twijfels en vragen (en aanhoudend geblaf van Bolus, die wilde spelen). De mistdruppels drongen vanuit haar korte, blond geverfde haren in een klein stroompje in de kraag van haar jas, naar haar warme, gespierde rug.

In voorchristelijke tijden had die nevel zeer waarschijnlijk ook een duistere, religieuze associatie, met destructieve natuurkrachten enzo. Olga huiverde. Dit was Olganevel. Olgaweer. Ze was in haar element. Opnieuw gooide ze een stok en Bolus nam weer een run.

Toen Olga voor het eerst moeder was geworden, was ze een veel sterker mens geworden. Haar buik was het onvoorwaardelijk liefhebbende huis geweest voor haar vier kinderen. In haar warme moederhart zouden die een thuisbasis hebben zolang ze leefde.

De liefde leek de stormvloed in haar landschap, keer op keer, zo ver het oog kon reiken. Ze was ervoor gewaarschuwd, ook al had dat niets uitgemaakt. Hoe gewaarschuwd telt een mens in een wereld van verschil, voortdurende onrust en groei, eb en vloed, leven en dood?

Mottig stond Olga stil bij het versgespijkerde bord ‘verboden toegang’. Bolus keek vragend naar de vrouw. Zullen we terug lopen, Bolus… mompelde ze… maar in een kleine vlaag van waanzin trok ze met volle kracht het bord los. Het bord belandde met een chagrijnige plof in het zand. Zo, zei Olga. Kom Bolus, we gaan naar huis. Waarom ze dit deed, wist Olga ook niet. Maar het voelde goed. 

 

Het verhaal is geschreven door Antonia Saman, verhalenverteller, ook aan 'De Zee Kust'. Zij onderhoudt haar eigen blog op BLOGSPOT. Volg ook Antonia op Google+.

Wil jij als verhalenverteller net als Antonia, een verhaal publiceren of net als fotograaf Margreet Lucasse je foto's tonen? Stuur een e-mail naar info@dezeekust.com!

Afbeelding galerij

socialshare

share on facebook share on linkedin share on pinterest share on youtube share on twitter share on tumblr share on soceity6
Meer in deze categorie: « Kus Storm »

De tussenstand... December 2018

 

Neem contact op!

'De Zee Kust' is er voor iedereen, je mag meedoen met je foto's en verhalen, actief, je mag kijken en lezen. Geniet!
Wij van De Zee Kust bedienen een specifieke doelgroep die ook voor een bedrijf aan de kust interessant is, maar hebben ook kennis en kunde voor gastlessen en workshops socialmedia, hoe profileer je jouw product, merk of bedrijf.
We hebben materiaal voor exposities en apparatuur voor fotosessies, deze bieden voor particulieren en bedrijven mogelijkheden. We schrijven graag met passie over je product, dienst of activiteit.

neem contact op